Charlotte van Damme

Een bekentenis
Ik moet je iets bekennen. Ik kreeg vroeger altijd ontzettend jeuk van therapeuten die in hun biografie schreven dat het doormaken en herstellen van een bepaalde aandoening hen heeft gemotiveerd om zelf óók mensen te gaan helpen. Dat het hun drijfveer was voor het doen van een opleiding en het opzetten van een eigen praktijk. En raad eens? Nu ben ik ook zo iemand! Ik ben Charlotte, 35 jaar, en mijn praktijk heet Diagnose: Onbewust.

Dat ik therapeut zou worden, had ik begin 2022 niet kunnen bedenken. Na een lichte covid infectie kreeg ik long covid. Een ziekte waar op dat moment medisch gezien nog bijna niks over bekend was, en alle dingen die in de media verschenen maakten dat ik weinig hoop had op volledig herstel. Ik had het gevoel dat mijn lichaam stuk was, me in de steek liet. Zoals het voor mijn gevoel al zo vaak had gedaan in mijn leven, maar zó erg was het nog nooit geweest.

Ik was gewend om altijd wel iets van een kwaaltje te hebben.
Aanhoudende pijn op verschillende plekken, zoals in mijn knie, nek en rug. Langdurig verkouden, hooikoorts en hoesten. Perioden van vermoeidheid, somberheid en lusteloosheid waren er geregeld. Vreemde klachten hoorden er ook bij, zoals een periode waarin ik een dof gevoel had op sommige plekken in mijn gezicht, en een periode waarin ik soms midden in de nacht met een soort koortsstuip wakker werd en me super ellendig voelde. De lijst is veel langer, maar je snapt het idee. Twee dingen hadden alle klachten altijd gemeen: de dokter kon nooit écht vertellen waar mijn klacht door veroorzaakt werd, en de klachten gingen uiteindelijk ook altijd weer weg.

En dat vond ik lastig. Ik ben opgeleid als medisch bioloog, en dus gewend om altijd op zoek te gaan naar de fysieke oorzaak. Ergens moet een virus, bacterie of andere externe oorzaak zorgen dat je je ziek voelt, dacht ik. Dan behandel je de oorzaak en ben je weer beter. Waarom zijn er dan toch zoveel aandoening waarvan we de oorzaak niet weten? En waarom horen mensen zo vaak: ‘leer er maar mee leven, misschien gaat het wel weer over’? Dat is iets wat ik nooit kon verklaren.

En toen klikte het
Na anderhalf jaar long covid te hebben kwam ik in aanraking met de mindbody visie. Misschien ken je die term beter als ‘TMS’ of ‘neuroplastische klachten’. De kern is hetzelfde – het eigen brein en zenuwstelsel zijn verantwoordelijk voor het genereren van je klachten. En eerlijk is eerlijk: ik moest er niets van hebben! ‘Wat een onzin’, dacht ik. ‘Dit slaat nergens op’. Tot het moment dat ik ontdekte: dit is eigenlijk de meest logische verklaring voor onverklaarde klachten die ik ooit gehoord heb. Ik dook er helemaal in, want mijn biologenbrein wilde álles weten. Ondertussen ging ik aan de slag met schrijfoefeningen. Via de schrijfmethode van Nicole Sachs leerde ik dat ik al jarenlang een breed scala aan emoties onderdrukte. Sommige emoties onderdrukte ik volledig, en andere een beetje (of in bepaalde situaties). Geen wonder dat mijn emotionele wereld eigenlijk altijd zo vlak voelde. Voor het eerst in mijn leven leerde ik mezelf écht kennen. Ik liet langzamerhand overtuigingen die ik over mezelf had los, ontdekte patronen die ik had, en onderzocht waar die overtuigingen en patronen vandaan kwamen. Ik leerde mijn emoties voelen en voelde me steeds meer echt ‘mezelf’ worden.

En niet onbelangrijk. Ik herstelde. Binnen een aantal maanden was mijn long covid verdwenen. Ik ontdekte dat alle andere klachten, kwalen en pijntjes die ik ooit had, ook mindbody klachten waren geweest. Ik ging ook anders denken over klachten: in plaats van een vervelende belasting, zijn ze voor mij nu een signaal dat ik iets aan het onderdrukken ben. Een afleidingsmanoevre. En eerlijk is eerlijk, soms trap ik er nog met open ogen in. Het lichaam is creatief en bedenkt soms de vreemdste of irritantste klachten. Maar de afleiding duurt nooit meer lang – ik heb nu veel sneller door wat mijn lichaam probeert te doen en ga op zoek naar de kern: de onderdrukte emotie.

Werken met emoties? Is dat niet zweverig dan?
Dingen die ik niet kan verklaren, dat vind ik lastig. In het begin wist ik niet goed wát een emotie is, en voelde emotie als iets ongrijpbaars of zweverigs. Inmiddels weet ik door de Stressortherapie dat een emotie verre van zweverig is. Een emotie zit letterlijk IN je lichaam. Een emotie is niets meer of minder dan een signaal in je hersenen, dat allerlei processen in je lichaam in gang zet. Daarbij komen stofjes vrij, vertraagt of versnelt je hartslag, je spierspanning en bloeddruk veranderen. Er worden delen van je lichaam in beweging gezet, en alles wordt gereedgemaakt om in actie te komen of juist om weg te kruipen. Elke emotie heeft een doel, laat ons zien wat we fijn en niet fijn vinden, of brengt ons in veiligheid. Je kunt je misschien wel voorstellen dat als je emoties onderdrukt, dat je dus hard vecht tegen de natuur van je lichaam. En dan gaat de emotie een andere uitweg zoeken, in de vorm van klachten.

Wat kan ik voor jou betekenen?
Zoals misschien naar voren komt in dit verhaal, ik ben erg enthousiast en dankbaar dat ik dit alles heb geleerd. Ondanks de moeilijke periode, heeft het mijn leven verrijkt op een manier die ik nooit voor mogelijk gehouden had. Ik heb ontdekt wie ik écht ben, heb een rijke emotionele wereld, en klachten houden mij niet meer in hun greep. En dat gun ik jou ook.

Waarschijnlijk ben je niet voor niets bij Stressortherapie beland, je bent op zoek naar verzachting van jouw klachten. Het maakt bij mij in de behandeling niet uit of deze klachten fysiek, cognitief of mentaal van aard zijn. Het maakt ook niet uit of je één klacht hebt, of tien. Tijdens een vrijblijvend adviesgesprek onderzoeken we samen of jouw klacht wortels kan hebben in onderdrukte emoties. De lijst met mindbody gerelateerde klachten is veel langer dan je voor mogelijk houdt, dus als je nog twijfels hebt, neem contact op! Ik denk graag met je mee.